Styrkur til skönnunar á skjölum Kvenfélagsins Hlífar
Skjalasafnið á Ísafirði fékk í gær, mánudaginn 13. apríl, afhentan styrk að upphæð 150 þús. krónur frá Kvenfélaginu Hlíf á Ísafirði. Anna Karen Kristjánsdóttir afhenti gjöfina fyrir hönd stjórnar með ósk um að fjármunirnir yrðu nýttir til skráningar og skönnunar á fundargerðarbókum félagsins sem eru varðveittar á skjalasafninu. Unnið er að slitum á félaginu og hefur eftirstandandi eignum og fjármunum verið ráðstafað til góðgerðarmála en jafnframt var ákveðið að styrkja skönnun og miðlun fundargerðarbóka félagsins sem á að baki 119 ára starfsævi. Byggðasafn Vestfjarða fékk við sama tækifæri styrk að upphæð 150 þús. krónur sem skal nýta til skráningar á munum félagsins.
119 ára starf í þágu mannúðar- og velferðarmála
Árið 1907 kom það til tals meðal nokkurra kvenna á Ísafirði, að nauðsynlegt væri að hlúa að eða sinna á sérstakan hátt öldruðu fólki, einstæðingum og öðrum sem bjuggu við lakari kjör en almennt gerðist. Það fyrsta sem konurnar gerðu í þessa átt var að efna til matarveislu fyrir þetta fólk og var það upphaf hinna svokölluðu Hlífarsamsæta. Þetta gerðu þær næstu þrjú árin en þá voru komnar fram raddir um að betra væri að stofna félag um málstaðinn. Nokkur ágreiningur var um málið en svo fór að samkomulag náðist um stofnun félags. Stofnfundur Kvenfélagsins Hlífar var haldinn 6. mars árið 1910 og voru stofnfélagar tæplega þrjátíu. Fyrstu stjórnina skipuðu Sigríður Lúðvíksdóttir formaður, Rebekka Jónsdóttir varaformaður, Guðríður Árnadóttir, Margrét Sveinsdóttir og Hólmfríður Árnadóttir.
Þegar Kvenfélagið Hlíf hóf starfsemi voru aðstæður gamals og óvinnufærs fólks oft erfiðar. Þá var ekkert skjól hjá „hinu opinbera“ að flýja til og ellin kvíðvænleg þeim sem áttu ekki nána ættingja eða vini sem þeir gátu treyst á. Ekki var neitt elliheimili, engar tryggingar, engar örorkubætur, engin ellilaun. Þeir sem urðu undir í lífsbaráttunni með einhverjum hætti áttu þess lítinn eða engan kost að safna til elliáranna og urðu hornreka í samfélaginu. Þegar á fyrstu árum félagsins var margt gert til fjáröflunar og ævinlega síðan. Félagið stóð fyrir hlutaveltum, bösurum, barnaböllum og öðrum skemmtunum, að ógleymdu sjálfu Hlífarsamsætinu eða gamalmennasamsætinu, eins og það var lengi vel kallað. Félagið lét sér annt um aldraðra og studdi starfsemi elliheimilis á Ísafirði þegar það kom til sögunnar. Hlífarkonur létu sér einnig annt um velferð barnanna og beittu sér m.a. fyrir því að koma upp afgirtum barnaleikvelli. Þrettándabrenna var einn af föstum liðum í starfsemi félagsins og þótti ómissandi hefð í jólahaldi bæjarbúa. Árið 1954 var stofnaður kór innan félagsins sem fékk nafnið Hlífarkórinn og hafði það eina hlutverk að syngja á gamalmennasamsætinu.
En allt er breytingum háð og komið að lokum hjá Kvenfélaginu Hlíf eftir langt og farsælt starf í þágu mannúðar- og velferðarmála. Skjöl félagsins verða varðveitt á Skjalasafninu Ísafirði og þar með tryggt að saga félagsins, hlutverk þess og mikilvægi í samfélaginu gleymist ekki. Stefnt er að því að fundargerðarbækur félagsins verði innan tíðar aðgengilegar á skjalavef safnsins https://skjalasafn.isafjordur.is/
Ljósmyndasafnið Ísafirði: Hlífarkórinn 1979, Þrettándagleði 1973 og Hlífarsamsæti 2001.
